Contacteer ons
+32 (0)15 31 22 57
Werkuren
07 - 17h
email-84
Support 24/7
info@deceuster.com
De Ceuster - horti, sport en infra
SPORT
Meer informatie over SPORT? 
Neem contact op
ING. Kim Swinnen
Verantwoordelijke Sport
+32 (0)475 32 71 58
+32 (0)15 31 22 57
ksw@deceuster.com
Project aanvragen
DRAINAGE'VAK'ATURESCONTACT
Terug naar alle blogartikels

Pensioenen van vakman-kampioenen.

Er zijn vakmannen en dan heb je Guido en Dirk. Ze zijn allebei van 1963 en dat schept een band. Guido werkt nog maar 6 jaar bij het bedrijf, maar zijn hart slaat minstens even “De Ceuster groen” als Dirk die 33 jaar op de teller heeft staan.

Dirk, herinner je nog je allereerste dag bij De Ceuster?

Dirk: Oh ja, nog heel goed (er verschijnt een brede glimlach op zijn gezicht). Ik heb eerst enkele jaren gewerkt voor een ander loonwerkbedrijf, maar dat was daar heel anders als bij De Ceuster. De machines werden niet goed onderhouden, er was weinig structuur, … Enfin, ik zocht ander werk en het is een kleine wereld hé. Herman De Ceuster had dat gehoord en dan heeft het niet lang geduurd of ik maakte de overstap. Dat heb ik me nog geen dag beklaagd (lacht) Dat meen ik, mocht ik alles opnieuw kunnen overdoen, ik zou het helemaal opnieuw doen. Daar moet ik geen seconde over twijfelen. Of nee toch wel, ik zou hier direct begonnen zijn! Al vanaf de eerste dag werd duidelijk dat het een heel aangename firma was. Ik vond het hier onmiddellijk heel plezant en gemoedelijk. 

Had je een goed contact met Herman?

Dirk: Zeker! Herman was een heel warme mens. Ik ben de zoon van een hovenier. Herman kwam vroeger ook al langs bij ons. Ik herinner me nog dat hij de serre binnen kwam en dat hij vol ontzag vroeg: “Wie heeft die serre hier gespit?”. Mijn vader antwoordde: “Onze kleine”. Ja, ik was toen zo fier als een gieter hé. Herman had mij toen al in het oog. En ik moet bekennen, ik keek echt op naar het werk van De Ceuster. Als ik een jaar of 12, 13 was en ik zag in de buurt een camion staan van De Ceuster, dan ging ik altijd stiekem eens kijken hoe die vakmannen aan het rijden waren. 

Vakmanschap loont

Vanwaar kwam die interesse? 

Dirk: Ik weet het niet. Ik was 6 jaar toen ik voor het eerst met een tractor reed. Op mijn 8ste spitte ik al de serre. Ik ben altijd gebeten geweest van machines. School was niets voor mij. Tractors en zware machines, daar heb ik het altijd voor gehad. 

Ik dacht dus dat ik al goed met een tractor kon rijden … Tot ik hier begon. Eerlijk? Dat was dag en nacht verschil. Hoe die vakmannen hier reden … Dan zie je maar eerst wat “Vakmanschap loont” in feite betekent hé. Die mannen konden rijden in elke serre, met telkens totaal andere grond en omstandigheden. En tot op de centimeter juist hé. Die hadden ook inzicht in hun machine en in de aanpak van het werk. Dat was ik niet gewoon. Ik heb van mijn collega’s toen ontzettend veel geleerd. De finesses van het vak heb ik zo al doende geleerd. Tot ik mezelf ook een echte vakman kon noemen. 

Het is niet iedereen gegeven, klopt dat? 

Dirk: Dat mag ik zonder overdrijven zeggen. Je hebt het of je hebt het niet. Je kan uiteraard veel leren, maar het moet voor een stuk in je bloed zitten. 

Guido, hoe zag jouw eerste dag eruit? 

Guido: Oei, dat zal ik nooit vergeten. Toen heb ik heel veel zweet gelaten (lacht).Ik ben de zoon van een landbouwer, maar de stiel heb ik hier geleerd hoor! Ik moest op mijn eerste dag in Lokeren een voetbalplein gaan bewerken. Ik ben een echte Fendt liefhebber, maar ik had nog nooit met een Fendt Vario gereden. Ik zeg het nog eens: “Zweet gelaten!”. Al die technische snufjes … Ik had het daar als vijftiger heel moeilijk mee. Maar …. Ik moest en zou mij vastbijten. Dat ging misschien wat trager bij mij, maar ik was heel gemotiveerd. Ik heb enorm veel bijgeleerd, ook omdat ik het echt wou, snap je? Wat me ook bij is gebleven van die eerste dag: “Ik was zwaar onder de indruk van het immense machinepark. Voor mij was dat een droom hé”.

FENDT, FENDT en nog eens FENDT

Je vertelt het met veel passie en fonkeling in je ogen, hoe komt dat? 

Guido: Altijd gepassioneerd geweest door machines, van kleins af… en vooral voor Fendt tractors hé. Ik ben een echte Fendt freak. Ik heb er thuis ook éne. 😊 Ik ben grootgebracht met Fendt en … ik kan dat niet uitleggen, maar ik heb een voorliefde voor dat merk. Da’s voor mij echt heel speciaal. Fendt, Fendt en nog eens Fendt.

Is er veel veranderd tussen vroeger en nu?

Dirk: Oh ja, dat kan je niet meer vergelijken. De machines zijn ongelooflijk geëvolueerd. Vroeger had je een tractor met een ijzeren stoel op zonder enige vering. Na een dag werk had je bleinen op je handen omdat je je machine onder control moest houden. Vandaag is alles elektronisch gestuurd en zijn de cabines échte salons geworden. De teeltwissel, dat was vroeger met een tractor en een riek de gewassen uit de serre halen. Nu zijn dat razendsnelle moderne speciale hakselaars. Het gaat vandaag een pak efficiënter en sneller. 

Guido: Maar je moet er ook beter je hoofd bij houden. Je moet heel goed op elkaar zijn “ingespeeld”. 

Dirk, je hebt op een gegeven moment je passie moeten opgeven. Hoe kwam dat? 

Dirk: Klopt, ik kreeg heel veel last van mijn nek en mijn rug. Op een gegeven moment kon ik het werk op de tractor gewoon niet meer aan. Dat was een heel moeilijk moment voor mij. 

Wat gebeurde er toen?

Dirk: Ik heb even gedacht dat ik mijn werk zou kwijtraken, maar Herman en de familie De Ceuster hebben dan een oplossing gevonden. Ik mocht als camionchauffeur aan de slag bij DCM (Het meststoffenbedrijf van De Ceuster). Dat heb ik ook jaren met veel plezier gedaan, maar ook die job lukte op den duur fysiek niet meer, echt tegenslag gehad met mijn gezondheid. Op dat moment kreeg ik een telefoontje van Els De Ceuster (dochter van Herman en CEO van De Ceuster) om te vragen of ik geen goesting had om terug bij De Ceuster te komen werken als magazijnbeheerder. Daar heb ik geen twee keer over moeten nadenken. Dat typeert de familie De Ceuster echt. Ze hebben altijd oplossingen gezocht. Daar ben ik heel dankbaar voor.

Guido: Als je je inzet voor het bedrijf, dan wordt dat nooit vergeten. Dat is echt zo. 

Is Els de dochter van haar vader of heeft ze een andere aanpak? 

Dirk: Het werk zelf is vandaag natuurlijk totaal anders, maar de manier waarop ze met ons, haar mensen omgaat is op diezelfde warme manier. Heel menselijk. Pas op, Herman kon vroeger ook streng zijn als het op het afgeleverde werk aankwam. Hij was een echt pietje precies. Het moest perfect zijn hé. Streng maar rechtvaardig! Zo heb ik eens een kettingbreuk gehad met een machine. Dus ik naar ’t bedrijf om die machine te herstellen. Herman zag me bezig en zei: ”Doe me nu eens een plezier en zorg ervoor dat elke machine een extra ketting bij heeft zodat je de herstelling ter plekke kan uitvoeren.” Hij had natuurlijk gelijk hé. Hij zei dat dan heel rustig en vriendelijk, maar je wist wel wat je moest doen. Els heeft diezelfde aanpak. Ze weet heel goed wat ze wil en ze brengt dat altijd heel menselijk over, maar ze eist wel kwaliteit in alles wat we doen. 

Guido: Oh, als ik dat vergelijk met het bedrijf van waar ik vandaan kwam… Daar was ik een nummer. Ik heb altijd heel zwaar werk verricht. Dat eiste fysiek zijn tol en ze hebben me daar zonder boe of bah aan de deur gezet. De mentaliteit is hier to-taal anders. 

Foute muziek

Hoe komt dat?

Dirk: Hier heerst echt een familiegevoel. Wij zijn één team dat heel nauw samenwerkt en dat geeft een heel goed gevoel.

Guido: En ook de verloning is hier heel correct. 

Dirk: Ja, maar het is meer dan dat. Weet je, als Herman hier rondloopt dan slaat hij altijd een babbeltje: “Hoe is’ t met gezin, hoe is’t met de kinderen, …” Je bent hier echt een persoon hé. Els heeft dat ook. 

Een goeie sfeer?

Guido: Heel goed. Ik neem trouwens altijd een radio mee naar het werk. Zonder muziek kan ik niet leven. Foute muziek hé! (lacht) Ja, echt waar, ik hou van schlagers. Voor mij geen moderne muziek. Iedereen van de collega’s aanvaardt dat ook. 

Dirk: We moeten ons nooit afvragen waar hij is. Dat hoor je wel (lacht). Ook als hij naar huis gaat. Altijd met zijn box in zijn handen en de volumeknop open (lacht).

Welk werk doen jullie het liefst? Hebben jullie een voorkeur? 

Guido: Voor mij is dat alles wat met onze Sport tak en machines te maken heeft. Het echte zware werk is niet meer aan mij besteed. Maar daar houden ze hier heel erg rekening mee. Ik hou van voetbalvelden “prikken”, walsen, bemesten, etc. Ik weet wat ik kan en wat ik niet kan. Ik wil het vooral goed doen. Ik wil fier zijn op mijn werk. 

Dirk: Er waren vroeger klanten die specifiek achter mij vroegen om bepaalde werken uit te voeren. Dat doet dan wel deugd natuurlijk. Vooral spitwerk deed ik graag. Ik hoorde soms aan hoe de tractor en de spitmachine reageerde wat er fout was en hoe ik het moest corrigeren. Ik was echt één met mijn machine. Als een hovenier op’t einde van mijn werk een waterpas bovenhaalde stond die altijd perfect (lacht). Ik heb de lat voor mezelf altijd hoog gelegd. Het moest juist zijn of ik vertrok niet. Dat is De Ceuster hé.

Vandaag ben je magazijnier, mis je het werk op de tractor?

Dirk: Eigenlijk wel ja. Als ik hier een tractor zie binnenrijden, dan kriebelt het nog altijd. Als ik de kans heb om er ééntje te verzetten ofzo, dan ben ik er als de kippen bij (lacht). Maar ik doe mijn werk als magazijnier ook heel graag hoor. 

Guido: Dat herken ik heel hard. Die “kriebel” voor tractors, dat gaat er nooit meer uit.

Hoe is het contact eigenlijk met de jongere generatie van vakmannen bij De Ceuster? 

Dirk: Als wij straffe verhalen bovenhalen van vroeger, dan zie je die mannen soms ogen trekken. Die denken dan: “Klopt dat wel allemaal?” (lacht) Nee, over het algemeen loopt dat contact heel goed. We leren van elkaar hé. 

Guido: In ons hoofd zijn we nog 18 jaar. We willen dikwijls niet onder doen voor de jonge garde, maar dat gaat niet meer hé (lacht).

Dirk: En als je dat toch probeert, dan voel je dat 2 dagen later nog over heel je lichaam (lacht)

Guido, jouw zoon werkt hier ook? 

Guido: Ja, die zijn hart klopt ook voor machines (lacht). Soms werken we ook samen. Het heeft even geduurd, want hij is eventjes iets anders gaan doen, maar ondertussen werkt hij hier terug en heeft hij het helemaal naar zijn zin. ’t Is een harde werker. 

Een “bom” van een verhaal en een “zjat kaffe”

Ongetwijfeld ook veel zotte verhalen meegemaakt?

Dirk: Heel veel! Mijn tractor is eens een keer stilgevallen. De machine die erachter hing blokkeerde plots. Dus ik rijd een paar keer achteruit en terug vooruit, maar mijn tractor viel iedere keer opnieuw stil. Ik denk bij mezelf: “Wat kan dat nu zijn”. Dus ik trek het deksel van die machine open en wat zie ik? Een bom!” Een obus van de 2de wereldoorlog zat gekneld in de machine. Politie erbij, DOVO erbij, iedereen moest onmiddellijk de serre uit, want die bom kon blijkbaar elke moment ontploffen. Pfff, ik besefte dat ik zeker 3 keer geprobeerd had om verder te rijden! Dat vergeet ik nooit meer. Voor hetzelfde geld had ik hier niet gezeten! Ze hebben die bom dan meegenomen. Daarna toch met een bang hartje verder gedaan …

En ik ben ook weleens door het dak van een serre gevallen. Dat was ook even schrikken. Ik heb dan samen met die hovenier een “zjat kaffe” gedronken en ik heb daarna verder gedaan (lacht).

Dirk De Spitter

Hebben jullie het graag gedaan?

Dirk: Heel graag. Ook heel hard gewerkt en vele uren geklopt. Als je het dan niet graag doet, dan hou je het niet vol. Vroeger kreeg je wel eens drinkgeld daarvoor. Dat is gedaan (lacht), maar we krijgen wel heel regelmatig complimenten over ons werk. Er is veel dankbaarheid voor wat we doen. Dat doet deugd. Sommige klanten noemen me nog altijd “Dirk De Spitter” (lacht)

Guido: Ook Els geeft regelmatig een schouderklopje of een compliment. Er is veel wederzijds respect.

Hebben jullie veel aan elkaar als “oudjes”?

Guido: Oh ja! Wij hangen eigenlijk heel goed aan elkaar. Ik heb van Dirk altijd veel hulp gehad. Wij zijn echt maten geworden.

Dirk: Ik kan dat niet zien hé. Als iemand hulp nodig heeft, Guido of éénder wie, ik heb dat gezien en ik steek een handje toe. 

Guido: Da’s waar. Dirk is er altijd voor mij en mijn collega’s.

Ze gaan jullie hier missen …. 

Guido: Dat hebben we tegen elkaar al “voor te lachen” gezegd. 

Gaan jullie het missen? 

Dirk: (wordt plots heel emotioneel. Zijn gemoed schiet vol) … Ja … Ik ga het heel hard missen … Alles, … de vriendschappen hier, … de tractors, …. Maar anderzijds kijk ik ook heel hard naar uit om meer tijd te maken voor het gezin. 

Guido: Ik ga het ook heel hard missen denk ik. Ik ben hier altijd heel goed behandeld.

Wat gaan jullie doen met alle vrije tijd? 

Dirk: Zoveel mogelijk bij mijn kinderen en kleinkinderen zijn. Meer niet. 

Guido: Ik kan niet stilzitten. Mijn vrouw moet mij echt aan mijn stoel binden in ’t weekend. Ik ben altijd hevig en ik moet altijd bezig zijn. Dat zit in mij. 

Gaan jullie hier nog binnenspringen?

Dirk: Zeker weten. En als ze eens in de problemen zouden zitten met het werk, dan mogen ze me altijd bellen. Ze hebben hier altijd heel goed geweest voor mij, op alle gebied. Ook als ik privé door moeilijke momenten ben gegaan, stonden ze er voor mij, zowel Herman als Els. Dat zal ik nooit vergeten.

Guido: Mij mogen ze ook bellen. Met alle plezier kom ik af!

Dirk: Ik heb het daarjuist gezegd, maar ik heb het onlangs ook tegen Herman gezegd: Ik zou het zo opnieuw doen!

Foto’s van het pensioenfeest

Meer uit onze blog

Copyright © 2022 De Ceuster nv All rights reserved